Onze collega Hildi vertrekt

Een nieuw hoofdstuk

Na 14 mooie jaren neem ik per 1 mei afscheid van DNKRS, de organisatie die ik in 2011 samen met Marianne van Gelder oprichtte, en kort daarna met een fantastisch team verder opbouwde. Wat begon als een gedurfd idee, groeide uit tot een begrip in hoogbegaafdenland: een horizontale organisatie met een stichting en maatschap waar acht bevlogen professionals dagelijks het verschil maken. Ik kijk met trots terug op wat we samen bouwden – en met vertrouwen vooruit.

DNKRS blijft jouw vertrouwde adres voor alles rond hoogbegaafdheid.

Hieronder kun je het interview lezen dat Linda vastlegde.

Hartelijke groeten, Hildi

In gesprek met Hildi

Het niet-gemiddelde

Al op jonge leeftijd had Hildi interesse voor het niet-gemiddelde. Belangstelling voor het onderwijs en de menselijke psyche was de drijfveer die haar dromen werkelijkheid maakte.

Deze interesses werden gevoed toen zij in haar vroege puberteit een speciale school bezocht waar kinderen met een verstandelijke beperking kwamen. Hildi vond hier de aanleiding om na haar middelbare schooltijd aan Middeloo te gaan studeren. “Mijn ouders zagen bij mij een interesse in maatschappelijk werk en psychologie. De combinatie met creatieve vakken en beeldende therapie paste heel goed. Zij gingen uit van de gedachte: welke opleiding past bij jou? Daarmee kom je wel waar je wil zijn.”

De interesse voor het niet-gemiddelde was er toen al, denk ik.
Het onderwijs en de menselijke psyche, dat waren mijn drijfveren.

Na Middeloo werkte Hildi bij een dagcentrum, in een winkel met atelier voor mensen met een verstandelijke beperking en later bij Knoop in je zakdoek, van Teleac. Daarna had ze televisieland wel gezien. Het was tijd voor een nieuwe puzzel en omdat de gedachte aan het onderwijs haar nog niet had losgelaten, zocht zij een baan binnen de schoolse setting. Ondanks dat dit niet het vooropgezette plan was, solliciteerde zij op een vacature van leerkracht op de montessorischool van haar kinderen. Daar kon zij direct aan het werk en gelijktijdig de opleiding volgen en haar kwalificaties halen. “Helemaal top-down. Gooi me er maar in, dacht ik, dan zie ik wel wat er komt”.

In eerste instantie was het haar hoogbegaafde nichtje, door wie Hildi’s aandacht voor hoogbegaafdheid werd gewekt. Alweer speelde de mens die afwijkt van het gemiddelde een rol. Op het moment dat Hildi voor de klas stond en ook daar een jongetje met hoogbegaafdheid trof, dacht zij: “Ik moet iets kunnen met de hoogbegaafde kinderen, want ik weet hoe ingewikkeld het kan zijn voor een kind. Ik moet daar een antwoord op hebben.” Voor zover je van toeval kunt spreken, kwam er iemand op Hildi’s pad die vroeg of zij een plusklas wilde verzorgen, met als voorwaarde het volgen van de ECHA-opleiding tot hoogbegaafdheidspecialist. Aldus geschiedde.

Van schoolplein, keukentafel en schouwburg naar Pieronlaan

Marianne [mede–oprichter DNKRS] was – net als Hildi – moeder van kinderen op de school waar Hildi werkte. Op het schoolplein hadden zij vaak gesprekken met elkaar; over onderwijs, opvoeding en spiritualiteit. Marianne en Hildi hadden een klik, vulden elkaar aan. Na enkele omzwervingen kwamen zij elkaar opnieuw tegen. “We wilden graag een portaal zijn voor ouders die net te horen hebben gekregen dat zij een hoogbegaafd kind hebben… en nu?”. Zij overlegden aan de keukentafel en voor ze het wisten hadden ze een volle verrijkingsgroep in de foyer van de Schouwburg in Amstelveen. Daarna in diverse buurtcentra en uiteindelijk in hun eigen pand aan de Pieronlaan. deDNKRS was geboren.

“Het is helemaal niet zo dat we vooraf dachten: Dit is ons bedrijfspand en zo gaat het allemaal lopen. We zijn gewoon begonnen en het ging vanzélf. We lieten ons sturen door wat er gebeurde. Er kwam een school die zei: Goh, we willen eigenlijk meer weten over hoogbegaafdheid en zo ontstonden onze teamtrainingen. Er zijn kinderen die gecoacht willen worden en het eerste coachingstraject kwam er. En van daaruit groeiden we.”

Vrijwel iedereen die daarna bij DNKRS kwam werken, kwam via via. Het waren connecties uit de ECHA-opleiding, uit netwerkbijeenkomsten, via elkaar en bovenal uit het montessori-onderwijs. Het gedachtegoed van Maria Montessori is altijd een belangrijk onderdeel gebleven van de trainingen en groepen bij DNKRS. In 2018 koos Marianne een ander pad en verliet DNKRS. Vanaf 2018 stapten Brigit en Meike als maat in en in de loop der tijd ontstond er behoefte aan horizontaal werken. Dit resulteerde in 2023 in een maatschap met acht maten (Brigit, Eva, Hildi, Linda, Meike, Rachel, Wivina en Xandra) en een stichting.

We zochten naar meer gelijkwaardigheid.
Een maatschap met alle collega’s voelde logischer dan zzp’ers.

Ontwikkelen

Op de vraag of de waarden van een horizontale organisatie alleen een interne werkwijze is of ook naar buiten toe doorwerkt, kan Hildi kort zijn. Het heeft bij haar altijd geschuurd dat er één, twee of drie mensen bepalend zouden zijn bij iets waar iedereen een enorme betrokkenheid bij heeft. Maar ze gaat nog een stap verder. “Het ideaal zou wat mij betreft zijn dat de kinderen net zoveel invloed hebben als wij. Laat hen het programma maar bepalen. Misschien zou dat nog het next-level zijn om echt van scratch af aan te zeggen: Nou, wat gaan we hier doen? Wat is er nodig om een prettige dag te hebben of om in ontwikkeling te komen? En van daaruit verder.”

Ik denk dat onderwijs en zorg in dit kader
helemaal niet gesplitst zouden moeten zijn.
Je bent bezig met de ontwikkeling van een mens. That’s it.

Is Hildi zelf hoogbegaafd? Lachend: “Wie zal het zeggen?!” Ze laat de vraag nog even diep doordringen. “Geen idee. Wat ik er wel over kan zeggen, is dat ik tijdens de opleiding en met name tijdens het coachen van kinderen geregeld kippenvel of tranen in mijn ogen krijg omdat ik zoveel herken. Ik denk dat wij [collega’s] dat ook over elkaar zeggen, maar niemand zegt het graag over zichzelf.”

Minder leuke kanten aan het werk waren er ook. Hildi vat dit samen als ‘het springen door hoepeltjes’. De bureaucratie, gemeentecontracten, verplichte registraties en verantwoordingen die afgelegd moeten worden. Zaken waarvoor zij wel begrip heeft, maar die ook beperkend kunnen werken. “Ontwikkeling is een voortdurend evaluatief proces. Dat laat zich niet vangen in doelen en doelgericht werken zoals wordt voorgeschreven. Een doel stellen en over een bepaalde tijd kijken of dat doel behaald is, is veel te rigide.”

Een andere frustratie is de minimale kennis over hoogbegaafdheid in de onderwijsopleidingen en het feit dat er jaar na jaar nog steeds dezelfde misverstanden en vooroordelen bestaan. Zij merkt wel een verschil met enkele jaren geleden, maar het duurt blijkbaar toch lang voordat het fenomeen begrepen wordt. “Misschien is dat ook wel weer logisch, hoor. Hoogbegaafdheid is een diffuus begrip en er bestaan zoveel soorten en varianten. Net zoveel als bij niet-hoogbegaafden.”

Deze laatste frustratie is voor Hildi geen reden om te stoppen met haar werk voor hoogbegaafden. Integendeel. Voor haar ligt de nadruk in haar werk nog steeds op de mens of het kind dat het nodig heeft om begrepen en gezien te worden. “Wat kunnen we doen om ervoor te zorgen dat het kind in het zadel blijft en zich blijft ontwikkelen? Mag dat alleen binnen school of mag dat ook daarbuiten? Een bijdrage leveren aan een passende omgeving voor kinderen en jongeren die dat nodig hebben, ik denk dat dat is waar mijn hart sneller van gaat kloppen.”

“DNKRS voelt nu als een volwassen kind dat nog steeds heel veel ruimte inneemt in mijn hoofd. Het is een kind dat ik mag loslaten, want er wordt voor gezorgd. Hoe lastig dat ook is, het voelt als een logische stap, na een verhuizing en 14 jaar heel veel werkplezier.”

Van klaslokaal naar proeflokaal

Welke plannen heb je nog meer? “De kroeg. Het proeflokaal. Serieus.” Hildi is betrokken bij een lokale bierbrouwerij die een pandje huurt waarvan een proeflokaal gemaakt gaat worden. Normaal zou zij het liefst de hele kar trekken. Nu niet. Geen grote karren meer. Ze wil dit samen met anderen doen.

Voor het zover is, neemt Hildi ons nog even mee terug in de tijd. Aan de teambijeenkomsten van DNKRS. “Daar had ik altijd een enorm gevoel van trots. Ik had nooit het plan een organisatie op te zetten en het is gewoon ontstaan. Dat je zo’n gevoel kunt hebben van: Wow, moet je nou toch kijken, de mensen hier, die zijn ook allemaal happy en tevreden en leveren een enorme bijdrage aan iets dat jij in de wereld hebt gezet. Voor iets dat je bedacht hebt, of eigenlijk ontstaan is uit jouw hoofd, hart, handen… zoiets? Waar komt dat vandaan?”

Op een gegeven moment zit je met z’n allen aan tafel te proosten.
Dan denk je: Wat is híer gebeurd?!

Hildi vervolgt onstuitbaar: “Marianne en ik hadden een chemie. Daaruit is DNKRS ontstaan. Daar was blijkbaar behoefte aan en dan blijken er allerlei mensen te zijn die daar heel enthousiast van worden en daaraan verder gaan bouwen. Er ontstaat een club van mieren die heel hard aan het werk zijn en op een gegeven moment zit je met z’n allen aan tafel te proosten. Dan denk je: Wat is híer gebeurd?! Dat is echt een heel bijzondere en indrukwekkende ervaring voor mij geweest.”

Bijzonder en trots…? “Ja, maar ik vind het woord trots een beetje moeilijk. Bijna meer gezegend, dankbaar, bevredigend, fulfillment. Deze puzzel klopt gewoon en de club met mensen bij elkaar klopt. Hoe mooi wil je het hebben?”

Natuurlijk zijn er meer bijzondere herinneringen. Hildi denkt terug aan de peuter- en kleutergroepen in de beginjaren. “Tjonge, wat was dat een genot als je daar binnen liep. – Lacht luid – Dan zat Karin ergens op de grond met allemaal kleine hummels om zich heen en dan gebeurde het. Heerlijk.” Met veel fantasie en creativiteit was er veel mogelijk in zo’n groep. Wat er ontstond groeide puur organisch.

Het woord ‘organisch’ klinkt eigenlijk het hele gesprek tussen de regels door. Hildi zegt daarover: “Als je doet waar je goed in bent, dan kom je in een flow en als je dat afgestemd met je omgeving en je netwerk doet, dan kom je met elkaar in een flow. Dan kan het gaan stromen en groeien.”

Tot slot de vraag aan Hildi: Als je met iemand een maand zou mogen ruilen van leven en werk, met wie zou dat zijn? In wiens schoenen zou je willen lopen?

Een maand vindt Hildi te overzien. Het eerste dat in haar opkomt, is in de schoenen van een kind. Ze denkt zichtbaar na en zegt dan: “Als je mij zou vragen welke periode ik over zou willen doen, dan is dat de bovenbouw van mijn basisschooltijd. Daar kom ik terecht nu, als ik denk welk kind ik zou willen zijn. Op een montessorischool met een leraar die zelf net 22 was ofzo, met een pakje Drum in het voorvak van zijn tuinpak, een piano in het lokaal. Een leraar die mij de ruimte gaf om dat te doen wat ik wilde en moest doen. Geen hoepels om door te springen. Diversiteit om me heen. Ik was als een vis in het water daar. Dat was wel een hele fijne periode. Dus als ik eraan denk om in de schoenen van een kind te staan, dan is het een kind – jongen, meisje, maakt niet uit – dat in de klas zit bij Rob Thole, die net afgestudeerd is van de Pabo, en mij alle ruimte geeft om te leren.”

Hildi besluit te zeggen dat ze deze ervaring eigenlijk meerdere keren heeft gehad. Ook bij DNKRS. Het krijgen van de optimale ruimte en veiligheid om dat te doen waar je gelukkig van wordt en waar je je optimaal kunt ontwikkelen.

Met het eigenwijs veranderen van de vraag naar een eigen vraag aan zichzelf, wordt misschien wel duidelijk in wiens schoenen Hildi het liefst wil lopen en wie zij het liefst wil zijn… zichzelf.

“Het sneeuwt hier trouwens”, zo eindigt ons gesprek.

Linda

DNKRS wenst Hildi geluk, gezondheid en wijsheid op haar pad!

_{Noot: DNKRS is sinds 2023 een horizontaal georganiseerde maatschap, met een stichting. Een zelforganiserend en transparant bedrijf; een ecosysteem, waar ruimte is voor creatieve krachten en aandacht voor het natuurlijk laten stromen van processen die de organisatie als geheel dienen. Het welzijn en welbevinden van alle mensen die voor DNKRS werken vormt een gezonde grond voor inspirerende zorg aan onze cliënten.}