Woorden om te bewaren

Op 1 juli aanstaande zwaaien we Brigit uit bij DNKRS. De keuze voor een leven dichter bij de natuur en daarmee de afstand tot Amstelveen heeft haar tot het besluit gebracht om als maat van DNKRS te stoppen. Hoewel we haar vertrek natuurlijk begrijpen, weten we nu al dat we haar zullen missen. Samen blikken we terug op haar studie- en werkjaren.

In gesprek met Brigit

Hart voor dieren

Al haar hele jeugd wist ze wat zij later wilde worden: dierenarts of hartchirurg.

Brigit heeft een groot hart voor dieren. Die liefde ontstond in haar vroege kinderjaren bij haar oma en Mina in het Zeeuwse Bruinisse en is nooit meer overgegaan. Hartchirurgie was een andere belangstelling die leefde, want: “Ja, fantastisch als je dat snapt en als je een hart mag beter maken.” In beide beroepen ziet Brigit helpende aspecten en haar aantrekkingskracht tot techniek terug.

Toch nam haar leven na het vwo een andere wending, deels ingegeven door het lot. Met gezonde zelfspraak en zonder overleg met anderen besloot zij – heel logisch, zegt zij lachend – de opleiding Chemische Technologie te gaan doen. Een nieuwe studie, ontstaan als antwoord op vragen uit het bedrijfsleven en ingericht door de Technische Universiteit Delft en de Haagse Hogeschool (destijds de HTS). Een spannende uitdaging die haar als bèta-mens voldoening gaf.

Naast haar studie werkte Brigit als receptioniste in de olie- en gasbranche, waar het niet onopgemerkt bleef dat zij – omringd door technische boeken achter haar balie – over talent beschikte. Zij stroomde vrij snel door naar de afdelingen waar hét gebeurde en waar het werk perfect aansloot bij haar studie.

^{Mijn collega’s keken over de balie en zeiden:
‘What the heck?! Je hebt allemaal technische boeken.
Waarom kom je niet bij ons werken in plaats van
achter die receptie? Er is genoeg te doen.}

Brigit begaf zich bijna zeven jaar lang samen met een groep jonge honden van twintigers en dertigers in het bruisende centrum van Den Haag, vlak bij Hotel Des Indes. Na het werk deden ze veel samen: uit eten gaan, reisjes naar Parijs, excursies. Iedereen was zonder kinderen en zonder verplichtingen.

Voor de helpende en dienende kant die zij ook in zich had, was ze op dat moment nog te jong, denkt Brigit nu hardop. “Ik was op dat moment nog niet bezig met een eventuele andere maatschappelijke verantwoordelijkheid.”

Ze leefde voor haar werk. Eerst als technisch assistent, daarna als reservoir engineer, waarbij zij ondergrondse gasvelden analyseerde om de productie te optimaliseren en de economische opbrengst te maximaliseren. Ze schreef testprogramma’s en voerde die op locatie uit.

De geboorte van haar dochter Sterre veranderde veel. Tijdens haar zwangerschapsverlof veranderde de structuur van het bedrijf waar zij werkte, waardoor zij nog maar een fractie van haar interessante werk zou kunnen doen. De combinatie met de zorg voor haar dochter paste daar niet goed bij. Op uitnodiging van een vriendin kwam zij terecht bij Dienst Landelijk Gebied. Dat bleek geen plek te zijn waar Brigit gelukkig van werd. Ze had behoefte aan meer interactief.

Absolute chemie

Het was haar man Peter die Brigit een time-out gunde en haar uitnodigde
om voor zichzelf te bedenken wat ze werkelijk wilde met haar leven.
Geïnspireerd door de verhalen uit haar vriendengroep verscheen een nieuw
perspectief aan de horizon: het onderwijs.

^{Laat ik juf gaan worden. Die wens was er nooit geweest in mijn hele schooltijd.
Echt helemaal nooit een optie. Gewoon nooit aan gedacht überhaupt!}

Nieuwsgierigheid dreef haar naar de pabo, terwijl zij zwanger was van haar zoon Abel. Tijdens haar stage kwam zij terecht op een school in de Haagse binnenstad, waar ze een stramien ervoer en methodes moest volgen die niet altijd pasten bij de leerlingen. Wellicht ontsproot hier het idee om de dingen anders te willen doen.

Na de pabo kon Brigit aan de slag op een nieuwe montessorischool; iets dat meer aansloot bij haar ontwikkelde visie op opvoeding en onderwijs en haar ideeën van huis uit. Zij werkte in een duobaan met iemand met wie zij zelf was opgegroeid. Deze startende school bracht uitdagingen met zich mee. Er kwamen veel ‘geoormerkte’ kinderen die andere scholen hadden verlaten. “Dat lag niet aan die kinderen,” licht Brigit toe. “Negen van de tien keer lag het aan het onderwijs waar ze vandaan kwamen.” Het werden pittige jaren met bijzondere kinderen, complexe casuïstiek en een hoog dyslexiegehalte.

Ook hoogbegaafdheid kwam hier om de hoek kijken. Brigit had direct lijntjes met de hoogbegaafde kinderen en kon hen op een natuurlijke manier bieden wat zij nodig hadden. “Misschien wel vanuit mijn technische knowhow? I don’t know. Dat ging heel natuurlijk. We deden onder andere onderzoek naar de berekeningen achter de slinger van Foucault. Fantastisch! Het was een soort herkenning in die kinderen. Een klik. Absolute chemie.”

Dit gaf de aanleiding om de ECHA-opleiding tot specialist hoogbegaafdheid aan de Radboud Universiteit in Nijmegen te gaan volgen.

_{Of Brigit zelf hoogbegaafd is? “Dat laat ik in het midden. Geen idee.
Vind eigenlijk van niet, maar soit, ik herken ze. Ik heb iets met ze.”}

Brigit ontwikkelde beleid voor hoogbegaafdheid binnen de school, zorgde voor een manier van werken die paste bij leerlingen met andere onderwijsbehoeften en zette verrijkingsgroepen op die zij zelf vormgaf en begeleidde.

Wie Brigit kent, weet dat zij niet alleen (te) bescheiden is, maar ook niet van conflicten houdt. Wanneer zij in conflict komt met een omgeving die niet past, wordt het tijd voor oplossingen en soms voor verandering. Zo ervoer zij dat niet elk kind in het onderwijs krijgt wat het nodig heeft om tot bloei en ontwikkeling te komen. Ze zag wat dit betekende voor kinderen.

Tijdens een module van de ECHA-opleiding, waarbij zij met andere studenten een paar dagen op een afgelegen locatie werd ondergedompeld in wetenschap en onderzoek naar hoogbegaafdheid, vond zij in no time herkenning in Hildi en Marianne, die juist DNKRS in Amstelveen hadden opgericht. Dat waardevolle contact bleef.

Toen Brigit op een gegeven moment bij DNKRS over de vloer kwam, dacht zij: “Ja, dit is gewoon wat ik wil.”

Samen met DNKRS was de bal snel rond en startte Brigit als zzp’er met een klein kleuterklasje op een school. Er volgde nog een groep op een andere school, een-op-eenbegeleidingen en zij ging trainingen geven. Vervolgens begeleidde zij een groep bij DNKRS zelf aan de Pieronlaan en werd zij onderdeel van het bevlogen DNKRS-team. Het was een logisch en organisch vervolg dat Brigit uiteindelijk als een van de maten DNKRS voortzette, na enkele wisselingen binnen de maatschap. Zij richtte DNKRS regio Den Haag op, begeleidde ook daar kinderen en runde groepen in Voorburg.

Door de diversiteit aan hulpvragen kwam Brigit in aanraking met trauma en ontdekte zij bij een deel van haar doelgroep de impact daarvan. “De effecten van trauma kunnen zo groot zijn, zoveel groter dan ik gevoelsmatig misschien al wel voelde, maar nog niet kon duiden omdat er een stukje kennis bij mij ontbrak. Wat gebeurt er in je brein als je amygdala alleen maar aan het vuren is dat je in gevaar bent? Dat betekent dat de cognitieve delen van je brein niet of nauwelijks toegankelijk zijn. Je komt niet meer tot ontplooiing en leren.”

Zodoende volgde Brigit de opleiding Psychotraumatologie.

“Als ik iets nieuws hoor en het past bij waar ik mee bezig ben, dan wil ik meedoen.” Op de vraag of dat bij haar karakter past, antwoordt Brigit bevestigend.

^{Ik denk wel dat ik een early adopter ben
en in dit geval van mijn eigen leerproces.}

Harmonie en humor

Brigit ziet zichzelf als een open boek en iemand die nooit moet gaan pokeren! Wij zijn blij met haar openheid en oprechtheid.

Als rode draad door het gesprek blijkt dat harmonie een belangrijke rol speelt in het leven van Brigit. Met stappen die niet direct voor de hand liggen, buiten de gebaande paden en zonder routekaart vooraf, kiest zij voor dat wat haar aandacht heeft, waar zij nodig is en wat niet conflicteert met haar wezen, maar juist klopt voor haar. Dat geldt voor studies, voor werk en ook voor haar privéleven.

Die harmonie bracht haar naar het oosten van het land, midden in de Twentse natuur en tussen de dieren. Wederom geen stap die logisch was of direct voor de hand lag. Er was geen zoektocht. “Het enige dat ik van Twente wist, was dat het een stuk in het oosten van het land is waar ze de klinkers een beetje langer uitspreken. Heel kort door de bocht.”

Twente bleek een warm bad en een vriendelijke, gemoedelijke woonomgeving. Het is een andere manier van leven die haar fascineert en waar zij zich thuis voelt. Net als vroeger bij haar oma en Mina in Zeeland. Waar ooit Brigits liefde voor dieren ontstond en groeide, komt hier samen wat die liefde eigenlijk betekende.

Brigit heeft een goede band met haar 81-jarige buurman Johan, bij wie zij regelmatig naar de koeien gaat kijken.

^{Hoogbegaafdheid? Dat hebben we niet in Twente, hoor.
Dat was het eerste wat hij zei. Op z’n Twents. Zelf een pinkeslimme vent.}

Het leven in de natuur, de afstand tot Amstelveen en het verminderde contact met haar collega’s waren redenen om DNKRS als maat te verlaten. Een proces dat gepaard ging met gemengde gevoelens.

Op de vraag in wiens schoenen Brigit een maand zou willen lopen, antwoordt zij: “Het zou kunnen dat ik nu meteen met een antwoord kom. En dat ik, als je morgen dezelfde vraag stelt, met een ander antwoord kom. Mijn antwoord nu is dat ik heel graag zou willen ruilen met een bioloog die ergens in Afrika, in de jungle, onderzoek doet naar verschillende primaten. Ja, primatenonderzoek in Oeganda.”

Het is opnieuw haar hart voor dieren dat spreekt. En zo eindigt ons gesprek waar het begon.

Als afsluiting zijn we natuurlijk benieuwd wat Brigit het leukste vond aan DNKRS. Ze twijfelt of ze dat kort kan beantwoorden. Samengevat vindt zij haar collega’s prachtige en inspirerende mensen. “Iedereen in het team is 35 lagen diep. Ik denk altijd: zie je wel, iedereen is hier hoogbegaafd, behalve ik.”

Het mag gezegd worden, omdat zij daar zelf te bescheiden voor is: Brigit is een vrouw van harmonie. Met haar scherpe geest, haar kwaliteiten en inzichten, haar humor én haar kookkunsten is zij nog heel even een van de enorm waardevolle en steunende pilaren binnen DNKRS.

Heel veel dank daarvoor. Het ga je goed, Brigit.

Linda Prast